Dönsen

Hangi kentten başlasam seni unutmaya
Hep, aynı sokak ortasında buluyorum kendimi
Geçip gidenler hep sen
Bütün evleri sen dolu bir sokak

Sanki dünya bir karış İstanbul
İki avuç sen

DÖNSEN

Yalnızlık

Herkes dağılıp giderken

Bütün yaşamsal duyularını akıtıp yüzünden

Öylece duvara karşı kilitlenirsin

Bir ses!

Bir anahtar sesi

Bütün karanlıkları açmaya telaşlı

Bir anahtar sesi…

Duymak için zorlarsın kendini

YALNIZLIK !

Kendi kendine düğümlenmek gibi bir şey

Ya da çözülmek gibi,

Kendi kendinden…